Waarom we kozen voor het leven onderweg
Geen grote droom van wereldreizen, maar de behoefte aan ruimte en rust. Dit is hoe het bij ons begon.
Leuven, Vlaams-Brabant
Door Lisa Mertens · 6 juni 2026
Mensen denken vaak dat je voor het leven onderweg kiest omdat je alles wil achterlaten. Omdat je genoeg hebt van de maatschappij, omdat je naar de andere kant van Europa wil rijden of omdat je een romantisch idee hebt van vrijheid.
Bij ons was het veel eenvoudiger dan dat.
We woonden in de stad en op papier was alles prima. We hadden een appartement, werk, vrienden dichtbij, winkels om de hoek en een agenda die altijd wel gevuld raakte. Toch voelde het alsof we constant achter de feiten aanliepen. Er was altijd lawaai. Altijd iets dat moest. Altijd spullen die erbij kwamen, plannen die verschoven en dagen die voorbijgingen zonder dat we echt hadden stilgestaan.
Het begon niet met een grote beslissing. Eerder met een gevoel dat bleef terugkomen. We hadden minder nodig dan we dachten, maar leefden alsof we altijd meer moesten verzamelen. Meer comfort, meer ruimte, meer zekerheid, meer dingen om bij te houden. En tegelijk verlangden we steeds vaker naar het omgekeerde: minder prikkels, minder rommel, minder moeten.
De eerste keer dat we met een geleende bus een weekend weg gingen, viel dat pas echt op. We stonden niet ver van huis, ergens aan de rand van een bos. Geen spectaculaire plek, geen reis die iemand op een bucketlist zou zetten. Maar 's ochtends schoven we de deur open, dronken koffie met koude handen en hoorden alleen vogels en wind door de bomen.
Dat moment bleef hangen.
Niet omdat alles perfect was. De bus was rommelig, we hadden te veel meegenomen en we waren de helft van onze spullen kwijt in tassen en bakken. Maar toch voelde het lichter. We hadden weinig plaats, en net daardoor werd alles duidelijker. Wat gebruik je echt? Wat mis je eigenlijk niet? Wat maakt een dag goed?
Na dat weekend begonnen we anders naar ons appartement te kijken. Kasten vol dingen die we bijna nooit gebruikten. Abonnementen waar we niet over nadachten. Weekenden die vol gepland stonden nog voor ze begonnen waren. We hadden niet plots een hekel aan ons leven, maar we voelden wel dat het anders mocht.
De keuze voor vanlife kwam dus niet uit een vlucht. Het kwam uit nieuwsgierigheid. Wat als we kleiner zouden leven? Wat als we vaker buiten zouden zijn? Wat als thuis niet altijd één vaste plek moest zijn? Wat als rust niet iets was waarvoor je twee weken vakantie moest nemen, maar iets dat je bewuster in je gewone leven kon bouwen?
De eerste maanden onderweg waren eerlijk gezegd wennen. Je leert snel dat eenvoud niet hetzelfde is als gemak. Alles heeft een plaats nodig. Water raakt op. Batterijen moeten geladen worden. Regen maakt een kleine ruimte nog kleiner. En als je slecht georganiseerd bent, word je daar in een bus meteen mee geconfronteerd.
Maar diezelfde kleine ruimte leert je ook veel. Je koopt minder, omdat je het nergens kwijt kan. Je denkt beter na voor je iets meeneemt. Je wordt creatiever. Je merkt sneller wanneer je genoeg hebt. En je begint dingen te waarderen die vroeger vanzelfsprekend leken: een warme douche, droge sokken, een rustige nacht, ochtendlicht door een raam.
We reizen niet ver en niet snel. Dat was ook nooit het doel. Vaak blijven we gewoon in België. Een weekend in de Ardennen, een rustige plek in Limburg, een wandeling ergens in Vlaams-Brabant, een paar dagen aan de kust buiten het seizoen. Voor ons gaat vanlife niet over zoveel mogelijk kilometers doen. Het gaat over hoe een dag voelt.
Soms is dat een dag waarop we vroeg wakker worden en meteen gaan wandelen. Soms is het een luie ochtend met koffie, een boek en regen op het dak. Soms rijden we maar twintig kilometer en voelt dat genoeg. Vroeger zouden we misschien gedacht hebben dat reizen pas telt als het groot is. Nu weten we dat rust vaak dichterbij ligt dan je denkt.
Wat ons het meest veranderd heeft, is niet de bus zelf. Het is het ritme. Leven onderweg dwingt je om bewuster te kiezen. Waar zet je je neer? Wat neem je mee? Hoe gebruik je je tijd? Wat heb je nodig om je goed te voelen? Je kan minder op automatische piloot leven, en dat is soms confronterend, maar meestal gezond.
We hebben nog altijd gewone dagen. Dagen waarop het regent, waarop iets stuk gaat, waarop we slecht slapen of waarop we gewoon geen zin hebben om praktisch te zijn. Vanlife lost je leven niet magisch op. Het maakt je niet automatisch vrijer, gelukkiger of eenvoudiger. Dat moet je zelf blijven kiezen.
Maar het helpt wel.
Het helpt omdat je dichter bij buiten leeft. Omdat je sneller merkt wanneer je te veel meesleept. Omdat een kleine plek je eerlijk maakt. Omdat je leert dat comfort niet altijd groter hoeft te zijn. En omdat een open deur naar een stil landschap soms meer doet dan een hele avond scrollen op de zetel.
Waarom we kozen voor het leven onderweg? Omdat we ruimte zochten. Niet alleen ruimte rond ons, maar ook in ons hoofd. Omdat we genoeg hadden van altijd sneller, voller en drukker. Omdat we wilden ontdekken hoeveel je eigenlijk nodig hebt om goed te leven.
En misschien is dat antwoord nog altijd aan het veranderen. Elke rit, elke nacht en elke ochtend onderweg geeft er een nieuwe laag aan. Maar voorlopig voelt dit juist.
Niet perfect. Niet altijd makkelijk. Wel rustiger. Eerlijker. En veel meer van ons.